Türk masallarında padişah tipi, belli bir otoritenin ve gücün simgesidir. Bütün düzen onun elindedir. Ancak bu mutlak güç, onun yenilmez olduğu anlamına gelmez. Masallarda da en güçlü padişahın bile üstesinden gelemediği durumlar vardır, başkalarının aklına ve yardımına ihtiyaç duyar.
Günümüzde de bu arketip yaşamaktadır. Gücü ve otoriteyi elinde tutan, toplumun sorunlarına karşı duyarsız ve bencil kalabilen insanlar vardır. Fakat onlar da maddi gücün bile yetersiz kaldığı bir hastalıkla, iflasla, çaresizlikle yüzleşebilirler. Masaldaki padişah gibi, modern iktidar da kırılgandır.
Benim biçimlendirdiğim Padişah, bu çelişkiyi taşır. Tahtına oturmuş, rahatlık içinde bütün işleri oturduğu yerden kontrol eder. Parlak Raku sırlı giysileri ve stilize tahtı, soyluluğun ve otoritenin gösterişli kabuğudur. Yüzündeki hafif alaycı, rahat ifade ve bacak bacak üstüne atmış umursamaz duruşu, kendini ölümsüz sanan iktidarın rehavetidir. Tahtının etrafına dizdiğim elmalar ise onun en büyük arzusunu anlatır: çocukları ve soyunun ebedi oluşu, sonsuza kadar sürecek bir saltanat hayali.
Anadolu’nun sözlü kültüründe kuşaktan kuşağa aktarılan masallar; yalnızca düşsel hikâyeler değil, toplumun korkularını, umutlarını, dönüşümlerini ve ortak belleğini taşıyan anlatılardır.
“Masalın Hafızası”; Şahmaran, Zümrüdüanka, Keloğlan, dev, dev anası, padişah ve prens gibi karakterleri çağdaş seramik heykel diliyle yeniden yorumlar.
Elle biçimlendirilen her figür, geleneksel anlatıdaki görünümünün ötesine geçerek kendi simgesel anlamını ve hikâyesini taşıyan özgün bir sanat eserine dönüşür.