Türk masal geleneğinin en önemli karakterlerinden Keloğlan, bu heykelde yaşamı bir oyun gibi algılayan, sorunlar karşısında kaygıya kapılmak yerine zekâsıyla kendi oyununu kuran bir karakter olarak yorumlanır. Yaşamın zorluklarını kendine dert edinmeden, pratik zekâsı ve kendine özgü yaklaşımıyla aşan Keloğlan, dünyayı farklı bir bakış açısıyla kavramanın simgesine dönüşür.
Heykelin kostümünde yer alan yamalar, karakterin yoksulluğuna gönderme yaparken; seramik yüzeydeki çatlaklı, gri ve beyaz tonlar onun saflığını ve masalsı kimliğini ifade eder. Malzemenin dokusu ve yüzeydeki izler, figürün karakteristik özelliklerini biçimsel anlatımla bütünleştirir.
Keloğlan, bu yorumda yalnızca yoksul bir masal kahramanı değil, yaşamın güçlükleri karşısında kendi çözüm yollarını geliştiren, olaylara oyunbaz bir zekâyla yaklaşan bir karakterdir. Heykel, geleneksel masal anlatısının taşıdığı kültürel belleği çağdaş bir seramik heykel diliyle yeniden ele alır.
Anadolu’nun sözlü kültüründe kuşaktan kuşağa aktarılan masallar; yalnızca düşsel hikâyeler değil, toplumun korkularını, umutlarını, dönüşümlerini ve ortak belleğini taşıyan anlatılardır.
“Masalın Hafızası”; Şahmaran, Zümrüdüanka, Keloğlan, dev, dev anası, padişah ve prens gibi karakterleri çağdaş seramik heykel diliyle yeniden yorumlar.
Elle biçimlendirilen her figür, geleneksel anlatıdaki görünümünün ötesine geçerek kendi simgesel anlamını ve hikâyesini taşıyan özgün bir sanat eserine dönüşür.